گَزَنه (نام علمی: Urtica dioica) گیاهی از تیره گزنه ،علفی و پایا با ساقه‌ای منشعب است. ساقه آن راست و چهارگوش بوده و برگهای آن پوشیده از کرک‌های گزنده‌ای است .

خواص دارویی: مداوای مجاری ادرار (پروستات)، درمان دستگاه تنفسی، کاتاره معده، ضد قند خون، افزایش دهنده گلبولهای قرمز خون. صرف نظر از جنبه های خوراکی که به صورت پخته همانند اسفناج خورده می شود و سرشار از مواد معدنی و مغزی است این گیاه حاوی ماده ای به نام سکرتین است که بهترین عامل جهت تحریک و به کار انداختن غدد ترشحی هاضمه در معده ,روده ,کبد,لوزالمعده وکیسه صفرا است . خاصیت مهم دیگر آن کمک ساختن به ساخته شدن گلبولهای سرخ و در نتیجه تنفس مناسب سلولهای بدن است . از نظر طبی این گیاه خواص عجیبی دارد,مدر است و بخصوص کسانی که از رماتیسم ,نقرس,سنگ کلیه ناراحتند باید به آن توجه کنند . ضد اسهال است به ویژه در اسهالهای خطرناک که در هنگام شیوع وبا پیدا می شود بکار می رود ,خونروشها(خون روش بینی,سینه وانواع دیگر)وخلط های ناراحت کننده(در سرماخوردگی وگرفتگی مجاری تنفسی)را آرام می کند . مقوی است وبه مادران شیرده جهت زیاد شدن شیر کمک می کند وعادت ماهانه زنان را تنظیم می نمایدویاچنان تاثیری دارد که اگر قاعده گی بطور غیر طبیعی قطع شود مجددأ آن را برقرارمی کند .خون را تصفیه کرده وضدکرم است .استعمال خارجی آن درمواردرماتیسم موفقیت آمیزبوده است .غرغره دهان با فراورده دارویی این گیاه یک ماده ضروری جهت ضدعفونی کردن دهان,رفع ورم و جراحات لثه ومداوای آنژین به شمار می رود,لوسیون و کمپرس های گزنه در مراقبت های زیبایی مانندتمیزکردن پوست ,از بین بردن آکنه ,اگزماوجلوگیری از ریزش موی سر به کارمی رود . قسمت های مورد استفاده: برگها,سرشاخه های گلداروریشه گزنه مورد استفاده قرار می گیرد . پراکنش جغرافیایی: در ایران درییلاقات اطراف تهران,شمیرانات ودرکرج دردامنه های البرز,کندوان,پل زنگوله,در مناطق شمالی در گیلان درهرزویل وجنگل نودی,عمارلو,راه کبوترچاک به زردچیان,رودبار,آستارا,بندرگز ودرآذربایجان در دامنه های سهند,زنقاب,دیلمان وارسباران بطورخودرودیده می شود .

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 6 آذر 1387    | توسط: رضا موسوی    | طبقه بندی: گیاهان دارویی،     | نظرات()